Hier dan ons eerste verslag vanuit Gobabis. Wat later dan u wellicht van ons gewend bent maar door het volle lesprogramma hebben we niet eerder tijd gehad om een verslag te geven. De trainingen starten ’s ochtends om 8.00 uur en duren tot 16.00 uur voor we thuis zijn is het half vijf en om half zeven moeten we alweer in het ziekenhuis zijn om de artsen te trainen.
Vandaag is het donderdag en hebben we er vijf dagen training opzitten.
Afgelopen zaterdag hebben we de brandweer in Gobabis getraind in EHBO en dan met name gericht op sportblessures. Dit op verzoek van de gemeente Gobabis. De ambulance wordt regelmatig ingezet bij diverse sport evenementen, zoals rugby, voetbal, atletiek,etc. De kennis van de trainingen die we de afgelopen jaren hebben behandeld was goed blijven hangen.
We begonnen zoals altijd met theorie, soorten sportblessures, herkenning en de eventuele behandeling. Daarna konden ze daadwerkelijk aan de slag in diverse workshops.
Deze training vloog dan ook voorbij en afgesproken werd dat we op maandag avond eveneens de training zouden herhalen.
Vanaf maandag hebben we training verzorg voor de verpleegkundigen van het ziekenhuis. In eerste instantie was het de bedoeling alleen de trainers les te geven, maar het ziekenhuis wilde graag dat we ook de verpleegkundigen die in de “outpatient” klinieken werken gingen trainen. Deze outpatient klinieken zijn verspreid over de Omaheke regio. Omaheke regio is de provincie in Namibië waarvan Gobabis de hoofdstad is, dit gebied is twee keer zo groot als Nederland en heeft één ziekenhuis in Gobabis. Daarom zijn er op verschillende punten in de provincie deze poliklinieken waar alleen verpleegkundigen zijn. Bij problemen moeten de patiënten soms uren reizen om in het ziekenhuis gezien te kunnen worden door een arts.
Hierdoor hebben we de training enigszins moeten aanpassen omdat we op maandag & dinsdag evenals woensdag & donderdag een groep gingen trainen.
Bij deze trainingen stond twaalf uur in het teken van pre hospitale zorg en vier uren reanimatie les voor volwassenen, kinderen en pasgeborene. Met name de laatste groep heeft speciale aandacht nodig. Door de grote afstanden die de hoogzwangere moeten afleggen komen ze regelmatig in slechte conditie aan in het ziekenhuis of outpatient kliniek. Door deze vertraging komen de pasgeborenen vaak in slechte conditie ter wereld. Daarbij speelt ook de gebrekkige kennis rondom de opvang van deze kinderen een belangrijke rol. Met een aantal relatief eenvoudige handelingen kan de opvang van deze groep kinderen sterk worden verbeterd. Hoe zuig je een baby correct uit, wanneer en hoe ga je iemand beademen, etc.
Het waren twee totaal verschillende groepen maar allemaal even enthousiast.
Overdag trainden we dus de verpleegkundigen en ’s avonds was het tijd om de artsen les te geven in geavanceerde reanimatie technieken. Dankzij de sponsoring van Visser en Almeva hebben we de beschikking over een reanimatiepop waarmee we verschillende situaties levensecht kunnen nabootsen.
Na vier dagen training kunnen we al prima vooruitgang waarnemen en wordt het duidelijk bij iedereen dat reanimatie een team approach is. Factor tijd is van doorslaggevend belang. Indien een ieder weet wat zijn/haar taak is tijdens een reanimatie, veroorzaakt dit minder stress en wordt er doeltreffender gehandeld.
We begonnen met een aantal eenvoudige scenario’s waarbij iedere keer de tijdsdruk en moeilijkheidsgraad iets werd opgevoerd. Het waren ware eyeopeners voor de artsen. Door de realistische trainingen werden ze duidelijk geconfronteerd met de eigen logistiek: Waar ligt de noodmedicatie, hoe werkt het uitzuigapparaat en de beademingsmachine? Allemaal zaken die nu boven komen drijven. Maar goed: Train hard, fight light is het motto. En gezien de betrokkenheid en enthousiasme zijn we ervan overtuigd dat alle onvolkomenheden rondom de opvang van reanimatiepatiënten binnenkort zijn verholpen.